pisican

ZeN - Bakırköy Akıl Hastanesi

2011-03-02T01:53:00.000-08:00

Zen - Mazhar, Neyzen ve Köpegii by zembil

2011-03-01T02:42:00.000-08:00

2011-02-25T07:36:00.000-08:00

ölüm ile yaşam
gitmek ile kalmak
var ile yok
hayel ile gercek
oyun ile oyuncu
peynir ile şarap
calvino ile bilge
kestane ile dondurma
bira ile fıstık
ölüm ile tezer
hayalet ile oğuz
takvim ile yokluk
zaman ile saçmalık
kitap ile kahve
pazar ile uyku
makarna ile aşk
buhran ile buhur
edip ile can
balık ile rakı

özgürlük ile gökyüzü

limon ile gazoz

cin ile cinnet

cam ile sır

ayna ile sen
kedi ile kedii :).... ekleyizin...

2011-02-21T01:58:00.000-08:00

Elimde bir çanta, şurda burda dolaşıyorum
Hep bir yerlere gideceğim sanki
Güvercinler konuyor saçlarıma bileklerime
Uçuşuyorlar
Bir çınar yaprağı düşüyor ayaklarımın dibine
Kupkuru
Elime alıyorum, çiziyorum üstüne kalbimi
Kalbim, diyorum
Yorgunsa da, yaralıysa da, hepimizin aşkına sevgili.
Edip Cansever

Kara Kedi/ Edgar Allan Poe

2011-01-31T06:15:00.000-08:00

Kara Kedi/ Edgar Allan Poe

Anlatacağım bu şaşılası hikâyeye inanacağınızı sanmıyor, sizi de inanmaya zorlamıyorum. Benim, kendimin inanmadığım bir şeye sizleri inandırmağa kalkışmam delilik olur. Buna karşın deli değilim ve düş de görmedim. Ama yarın öleceğim için, bugün içimi dökmek istiyorum. Amacım herkese açık, kısaca, çeşitli düşünceler, görüşler ileri sürmeden, evimde olup bitenleri anlatmak. Bu olaylar, en sonunda beni dehşete düşürüp şiddetli, çok büyük sıkıntılar içinde kıvrandırdılar ve yıkıntımın nedeni oldular. Gene de bunları açıklamaya çalışmayacağım. Bana dehşetten başka bir şey vermeyen bu olaylar, başkalarına korkunç gelmediği gibi, abartılmış da gelebilir. Belki, ileride, benden daha sakin, daha bilinçli ve daha az etki altında kalan birisi, anlatacağım şeylerin birbirlerini doğal biçimde izleyen olaylardan başka bir şey olmadığını ortaya koyup, gördüğüm karabasanı gerçek basitliğine indirecektir.

Çocukluğumdan beri, uysallığım ve herkese, her şeye acıma duygum dikkati çekerdi. Bu acıma duygusu bende o kadar aşırıydı ki, arkadaşlarımın alaylarından yakamı kurtaramazdım. Özellikle hayvanlara çok düşkündüm ve ailem bir sürü yavru beslememe göz yummak zorunda kalırdı. Zamanımın çoğunu bu hayvanlara ayırıyor, en zevkli dakikalarımı onları besler ve severken duyuyordum. Bu acayip huy yaşım ilerledikçe daha belirgin bir hal almaya başladı ve belli başı zevklerimden biri olup çıktı, insana çok bağlı ve düşkün bir köpeği sevmiş olanlara bu zevkin derecesini anlatmam gereksiz. Bencillikten tamamiyle uzak ve çıkar gözetmeksizin kendini adamış hayvanın sevgisi ile, insanın hiç de sağlam temellere dayanmayan arkadaşlığı birbirinden çok farklıdır.

Genç yağımda evlendim ve karımın zevklerinin de benimkilere uygun olduğunu görerek çok sevindim Benim evcil hayvanlara düşkünlüğümü gören karım rasladığı acaip hayvan çeşitlerini eve taşıdı. Kuşlarımız, mercan balığımız, güzel bir köpeğimiz, tavşanlarımız, küçük bir maymunumuz ve bir kedimiz oldu. Olağanüstü iri ve güzel olan bu kedi kapkara ve son kerte kurnazdı. Kurnazlığından söz ederken köhne inançlara hiç de bel bağlamayan karım eski bir inanışa göre bütün kara kedilerin kalıp değiştirmiş cinler olduğunu söyler dururdu. Benim şimdi burada sözünü edişim, salt hatırıma geldiği içindir. Adı Pluto olan bu kedi en çok sevdiğim, uğraştığım hayvandı. Onu sadece ben beslerdim. Evin içinde nereye gitsem arkamdan gelirdi. Sokakta bile beni izlememesi için güçlük çekerdim.

Arkadaşlığımız bu şekilde yıllarca sürdü. Ne yazık ki, içkici oldum, (söylemeye utanıyorum) huyum suyum tamamiyle değişti, kötülüğe doğru yöneldi. Her geçen gün biraz daha sinirli, hırçın, başkalarının duygularına karşı saygısız oldum. Karıma da ağzıma geleni söylüyordum. Zamanda işi daha ileri götürerek dayak atmaya kadar vardırdım. Bu arada evdeki hayvanlar da huyumdaki değişiklikten paylarını almakta gecikmediler. Yalnız bakımsız bırakmakla kalmayarak, onlara kötü davranmağa da başladım. Buna karşın Pluto'ya olan aşırı sevgim, ona karşı sert davranmamı engelledi sayılır. Ama tavşanları, maymunu ve hattâ köpeği çevremde görünce tepelemekten kendimi alamıyordum. Alkolün etkisiyle hastalığım gittikçe arttı. Artık epey yaşlanmış ve dolayısiyle huysuzlaşmaya başlamış olan Pluto da tekmelerden sopalardan «nasibini» almağa başladı.

Bir gece şehrin meyhanelerini dolaşıp zilzurna eve döndüğümde, kedinin benden kaçmak ister tavırlar takındığını görür gibi oldum. Hayvanı yakaladım; kedi korkudan şaşkına dönerek elimi ısırdı. O anda sanki şeytan içime girdi ve sanki bir kötülük ruhuma sahip olmuş gibi, her yanım kötülük etmek zevkiyle titredi. Cebimden sustalı çakımı çıkardım, açtım ve zavallı hayvanın, boynundan yakalayarak, bir gözünü oydum. Bu yabanıllık sırasında titriyor, utancımdan yerin dibine geçiyordum. Sabahleyin aklım başıma gelince yaptıklarımı korku ve pişmanlıkla ansıdım. Ama bu duygular uzun sürmedi, yeniden içki âlemlerine dalarak yapmış olduğum bu kötülüğü belleğimden sildim. Bu arada kedi yavaş yavaş iyileşti. Oyulmuş olan gözünün çukuru her ne kadar korkunç görünüyorsa da, ıstırap çeker bir durumu yoktu. Her zamanki gibi evin içinde dolaşıp duruyordu ya, pek tabiî olarak beni görünce korkuyla kaçmaktaydı. Eskiden beni pek seven hayvanın bu hareketini görünce ilkin üzüldüm, ama bu duygu giderek tiksintiye dönüştü. Bundan sonra beni uçurumun kıyısına getiren KÖTÜLÜK bütün ruhumu sardı. Bu ruhsal durumu felsefede bulmak mümkün değildir. Yaşadığıma inandığım kadar, kötülüğün de insanlığın ilk ve temel içgüdülerinden biri olduğuna, insan karakterine yön veren belli başlı duyguların birini oluşturduğuna inanıyorum. Sadece yapılmaması gerektiği için, saçma yada kötü bir hareketi yüzlerce kez yapmamış insan var mıdır? Bütün bilincimize ve mantığımıza karşın, sırf kabul edilmiş oldukları için bozma eğilimi duyduğumuz töreler, düzenler yok mudur? İşte bu kötülük isteği beni uçuruma sürükleyen son güç oldu. Sırf eziyet etmek, huyuma aykırı davranış olmak için suçsuz hayvanlara kötülük ediyordum. Bir sabah, kedinin boynuna bir ip geçirip, onu bir ağacın dalına astım. Bunu yaparken gözlerimden yaşlar boşandı ve acı bir pişmanlık duydum. Bu günahı, ruhumun hiçbir şekilde bağışlanma olanağına kavuşamaması için işlemiştim.

Aynı günün gecesi «Yangın var!» çığlıklarıyla uyandım. Ateş her yanı sarmıştı ve bütün ev alev alev yanıyordu. Karım, ben ve hizmetçi, kendimizi zorlukla dışarı atabildik. Hiçbir şeyi kurtarmak mümkün olmamıştı. Elimde avucumda ne varsa yangın hepsini silip süpürmüş, beni acınası bir durumda bırakmıştı. Bu yıkımla, işlemiş olduğum cinayet arasında bir ilişki kuramayacak kadar bozguna uğramış durumdaydım. Ama her şeyi eksiksiz anlatmak, size tam bilgi vermek istiyorum. Yangının ertesi günü yıkıntıyı dolaştım. Birazı söz dışı, evin bütün duvarları yıkılmıştı. Yıkılmayan, sadece,, evin ortasında olup, yatağımın başucunun dayandığı duvardı. Sıva yeni olduğundan, yangın burasını yıkamamıştı. Bu duvarın çevresine bir sürü insan toplanmış, büyük bir dikkatle gözlerini bir yere dikmiş bakıyordu. «Çok garip, çok tuhaf..» diye söylenmeleri bende merak uyandırdı. Yaklaştım ve duvara bakınca, sanki özellikle çizilmiş gibi, kocaman bir kedinin biçimini gördüm. Biçim kusursuzdu, âdeta örnekti. Hayvanın boynunda bir ip vardı.

Bunu görünce, —bakmaktan bile çekmiyordum— şaşkınlık ve korku içinde kaldım. Nedir ki, biraz düşününce, sorunu iyi kötü çözümledim. Kediyi, ansıdığıma göre, eve bitişik olan bahçedeki ağaca asmıştım. Yangın çıkar çıkmaz bir sürü insan bahçeye dolmuştu. Bunlardan biri kedinin boynundaki ipi kesmiş ve herhalde, evde uyuyanları uyandırmak niyetiyle, hayvanı pencereden içeri fırlatmış olacaktı. Bu arada yıkılan duvarlar öldürmüş olduğum hayvanı sağlam kalan duvar üzerine sıkıştırmış ve alevlerin etkisiyle fosfor işe karışınca, gördüğüm biçim ortaya çıkmıştı. İşi mantığımı ve sağduyumu kullanarak çözümlemiş olmama karşın, fecî manzara hayalimi altüst etmekten geri kalmadı. Aylarca kedinin korkunç şekli zihnimden çıkmadı ve bu arada pişmanlığa benzer ama ondan çok uzak bir duyguya yakalandım. Daha da ileri giderek kedinin yokluğunu duymağa başladım. Daha sık olarak dalıp çıktığım meyhanelere gidip gelirken aynı renk ve benzerlikte bir kedi aramaya koyuldum. Bir gece, yarı ayık durumda pis bir meyhanede otururken gözüm büyük bir cin yada rom fıçısının üzerinde duran kara bir cisme takıldı. Bir iki dakikadan beri aynı yere baktığım halde bu kara cismi neden görmemiş olduğuma şaştım. Fıçıya yaklaştım ve bu kara cismin kara bir kedi olduğunu gördüm. Bu, Pluto kadar iri ve bir yanı söz dışı, tıpatıp Pluto'ya benzeyen bir kediydi. Pluto'nun bütün tüyleri kapkaraydı, bu kedininse göğsünü kaplayan ak tüyleri vardı. Hayvana dokununca hemen yattığı yerden kalktı, mırladı, kafasiyle elimi okşadı ve bu tanışıklıktan duyduğu sevinci belirtti. Tam istediğim, aradığım kediydi bu. Meyhaneciye, hayvanı bana satmasını önerdim. Kedinin sahibi olmadığını ve zaten onu ilk defa gördüğünü söyleyerek, alıp götürmeme izin verdi.

Hayvanı okşamayı sürdürdüm. Eve gitmek üzere kalktığımda baktım, benimle gelmek istiyor. Çıktım, hayvan da arkamdan gelmeye başladı. Arada sırada durarak, onu okşuyordum. Sonra birlikte yürüyorduk. Eve hemen alıştı ve karımın baş gözdesi oldu. Ben buna fena halde içerledim ve hayvandan tiksinmeye başladım, istediğimin tam tersi olmuştu. Hayvanı görmek bile istemiyordum. Ama Pluto'ya yaptıklarımı düşününce bayağı utanıyor bu yüzden kediye kötü davranmaktan çekiniyordum. Bir süre hayvana vurmadım, ama zamanla ona karşı büyük bir kin duymağa ve ondan vebadan kaçar gibi kaçmağa başladım. Bu kinimin nedeni, kediyi eve getirdiğimin ertesi günü, tıpkı Pluto gibi, bir gözünün oyuk olduğunu görmemdi. Gelgelelim bu durum, karımın kediye karşı daha acıyıcı, koruyucu davranmasına yol açtı. Çünkü daha önce söylediğim gibi, karım da acıma duygusu son kerte aşırıydı. Kediye olan tiksintim arttıkça, hayvan tersine, bana daha çok sokuluyordu. Evde nereye gitsem adım adım arkamdan geliyor, oturduğum iskemlenin yanına uzanıyor ya da kucağıma çıkarak yaltaklanıp duruyordu. Ayağa kalkıp yürüsem ayaklarımın arasına dolanıyor yada tırnaklarını pantolonuma geçirerek üstüme doğru tırmanmaya çalışıyordu. Böyle anlarda kediyi bir vuruşta yok etmek istiyordum; ama biraz, daha önceki kötü anının yılgısı ve —evet, buna inanın!— daha çok da hayvandan korkum dolayısiyle böyle bir şey yapamıyordum. Bu korkuyu tanımlayacak sözcük bulamıyorum. Bu cezaevi köşesinde —açıklamaya utanıyorum— bu korku akla gelebilecek en budalaca bir karabasanın sonucuydu. Karım birçok kez kedinin beyaz tüylerine dikkatimi çekmişti. Beyaz tüyler, asmış olduğum Pluto ile bu kedi arasındaki biricik ayrımı belirtiyordu, ilk gün dikkatimi çekmemişti, ama zamanla yavaş yavaş bu tüyler gözümde belirli bir biçim, almağa başladı. Bu biçim, korku ve dehşetin ta kendisini temsil eden ölüm ve karabasan makinası da darağacının biçimiydi. Artık insanlık duygusunu tamamiyle yitirmiş bir yaratık durumuna gelmiştim. Benim yerimi sanki canavar ruhlu bir yaratık almıştı. Gece gün düz bir dakika huzur kalmamıştı bende. Gündüzleri bu canavar ruhlu yaratık benim yerimi alıyor, geceleri ise sonu gelmeyen korkunç karabasanların ağırlığı altında eziliyordum. Bu sürekli karabasanların etkisiyle, iyilik kavramının son kırıntıları da silindi gitti ruhumdan. Beynimde sadece kötülük düşünceleri yer etti. Uğursuz ve korkunç düşünceler bir an olsun yakamı bırakmaz oldu. Herkesten, her şeyden gittikçe daha çok iğrenip tiksinmeye başladım. Sonucunda, sürekli bir bunalım içinde bulunuyordum ve karım bütün bunlara göğüs germek zorunda kalıyordu.

Bir gün bir iş dolayısiyle karımla birlikte oturduğumuz yıkıntı evin bodrumuna indik. Kedi ayaklarımın arasında dolaşarak beni az kalsın merdivenlerden aşağı düşürüyordu. Kızgınlıktan çılgına dönerek orada duran bir baltayı yakaladım ve korkumu unutarak hayvana vurmak üzere kaldırdım. Eğer kaldırdığım gibi de indirebilseydim, kediyi o anda öldürecektim. Nedir ki, karım kolumu yakalayarak vurmama engel oldu. Bu araya girmeye çok fena sinirlenerek kolumu kurtardım ve baltayı bütün şiddetiyle karımın beynine yerleştirdim. Bir tek söz söylemeden düştü, öldü. Bu cinayeti işledikten sonra hiçbir vicdan sızısı duymadan ölüyü gizlemek işine giriştim. Ne gündüz, ne de gece, komşulara göstermeksizin cesedi evden çıkaramayacağımı biliyordum. Çeşitli çözüm yolları düşündüm. Bir ara, cesedi küçük parçalara bölerek yakmayı tasarladım. Daha sonra, mahzenin altını kazarak oraya gömmeyi daha uygun buldum. Bundan başka, ölüyü bahçedeki kuyuya atmak, bir sandığa yerleştirip, sanki bir eşya imiş gibi bir hamal çağırtarak taşıtmak da aklıma gelmedi değil. En sonunda bütün bunlardan çok daha iyi olduğuna hükmettiğim bir yol buldum. Cesedi, ortaçağda papazların işkence ile öldürdüklerine yaptıkları gibi duvara gömmeye karar verdim.

Gerçekten de, bu iş için mahzen çok uygundu. Duvarları yer yer dökülmüş ve sıkı bir sıva ile yeniden badanalanmıştı. Islaklık dolayısiyle sıva sertleşme olanağını bulamamıştı. Bundan başka, duvarlardan birinde önceleri ocak olarak kullanılmış bir çıkıntı vardı. Bu çıkıntı sonradan doldurulmuş olup, mahzenin öbür kısımlarından ayırdedilemiyordu. Bu çıkıntıyı örten tuğlaları yerlerinden çıkartarak cesedi o boşluğa yerleştirmek, sonra tuğlalarla duvarı yeniden örmek işten bile değildi. Böylece kimse işin farkına varamazdı. Kestirilerimde aldanmadım; bir küskü ile tuğlaları yerlerinden söküp, ölüyü duvarın iç bölümüne yerleştirdim ve çok çaba harcamadan duvarı gene eskisi gibi ördüm. Kimseye bir şey sezdirmeden kireç, kum ve fırça sağlayarak bir harç kardım ve bununla tuğlaların üstünü güzelce sıvadım. Hiç kimse duvarın yeniden örüldüğünü anlayamazdı, iş bitince başarıma pek sevindim doğrusu. Duvarın eski durumu ile yeni durumu arasında en küçük bir ayrılık yoktu. Yere düşmüş kireç parçalarını büyük bir titizlikle teker teker topladım, işin mükemmelliğinin verdiği övünçle sağa sola bir göz gezdirdim, her şey yerli yerindeydi.

Daha sonra bütün bu işlerin nedeni olan kediyi araştırmaya başladım. Çünkü bu pis hayvanın canını cehenneme yollamayı kesinlikle kararlaştırmıştım. Eğer o dakikada elime geçirebilseydim işi tamamdı, ama pis hayvan benim durumumdan herhalde başına gelecekleri anlamış olacak ki, ortalıkta yoktu. Kedinin ortalarda olmaması bende âdeta rahatlık uyandırdı. Geceleyin de ortada görünmeyince, ilk olarak, vicdanımda cinayetin ağır yükünü taşırken, rahat bir uyku çektim, ikinci ve üçüncü gece kedi gene görünmedi. Ben de rahat bir soluk aldım. Hayvan herhalde korkmuş, evden kaçmıştı. Artık rahattım, işlemiş olduğum cinayet pek umurumda değildi. Bu arada sudan bir soruşturma yapıldıysa da, kuşku uyandıracak hiçbir şey çıkmadı. Üstelik evde bir arama da yaptılar, ama pek tabiî, bir şey bulamadılar. Geleceğe güvenle bakıyordum artık. Cinayeti izleyen dördüncü gün ansızın polisler gene geldiler ve evi baştan aşağı araştıracaklarını bildirdiler. Duruma güvenim olduğu için hiç kaygılanmadım. Polisler aramada beni de yanlarına aldılar. Bakılmadık kıyı bucak bırakmadılar. En sonunda üçüncü yada dördüncü kez, yeniden mahzene inildi. Kılım kıpırdamadı. Vicdanı rahat bir adam gibi, en küçük bir kaygı belirtisi göstermedim. Mahzeni boydan boya dolaştım. Kollarımı göğsüme kavuşturarak olup biteni seyre daldım. Polisler bir şey bulamamışlar, gitmeye hazırlanıyorlardı. Neşemden yerimde duramıyordum. Hiç değilse bir şeyler söyleyip onların suçsuzluğuma ilişkin inançlarını bir kat daha arttırmak istiyordum. Polisler mahzenin merdivenlerini çıkmağa başlamışlardı. En sonunda kendimi tutamayıp:

— Baylar! dedim. Kuşkularınızı giderdiğim için çok sevinçliyim. Hepinize sağlıklar, iyi günler dilerim. Ayrıca, biraz daha nazik olmanızı da dilerim. Güle güle baylar, bu ev çok sağlam yapılmıştır. (Tezce bir şeyler söylemek istediğimden, ne söyleyeceğimi bilemiyordum.) Evet baylar, çok sağlam yapılmış bir evdir bu. Bu duvarlar, ne o, gidiyor musunuz baylar? bu duvarlar çok sağlamdır.

Sözün burasında işi daha ileri vardırarak, elimdeki bastonla, ölünün bulunduğu bölüme hızla vurdum. Ama. Tanrı beni şeytanın gazabından korusun. Daha vurmamı bitirmemiştim, ki, duvardan önce bebek ağlamasına benzer kesik kesik iniltiler, sonra sürekli ve tiz bir çığlık yükselmeğe başladı. Bu çığlık sanki cehennemin ta dibinden gelen ve zebanilerin topuzları altında inleyen kötü ruhların ulumalarına benziyordu. O andaki düşüncelerimi anlatma olanağım yok. Bayılma kertesine gelerek karşı duvara doğru sendeledim.

Merdivenleri çıkmakta olan polisler bir an korku ve şaşkınlıktan donakaldılar. Sonra zaman yitirmeden altı çift kol hemen işe koyuldu. Kısa bir zamanda alçıları söküp tuğlaları yerlerinden çıkardılar. Çürümeye yüz tutmuş ve pıhtılı kana bulanmış karımın ölüsü dimdik bir şekilde, polislerin şaşkınlık ve korku dolu bakışları arasında, ortaya çıktı. Başının üstünde, beni cinayete sürükleyen, şimdi de darağacına gönderecek olan uğursuz kedi, keskin dişlerini gösteriyor ve pırıl pırıl parlayan tek gözüyle bana bakıyordu!

Canavarı cesetle birlikte duvara gömmüşüm..

RİMBAUD YADA BÜYÜK İSYAN

2011-01-25T07:19:00.001-08:00

Şairler ne kadar da gezegenlere benziyorlar. Gezegenler gibi başka dünyalarla bağlantılı görünmüyorlarmı?
Bize gelecek olaylar kadar, insanlığın hafızasına gömülü geçmiş olaylarıda anlatmıyorlarmı? Onların
yer yüzündeki geçici konaklamalarına, onlara başka bir dünyanın elçileri olarak görmekten başka bir anlam verebilirmiyiz? Onlar işaretler ve semboller içinde yaşarlarken, biz cansız olguların ortasında yaşıyoruz.
Güneşe yakınlaştığımızda, onların özlemi bizimkiyle örtüşüyor, onlar bizi palamarlarımızdan çözmeye
çalışıyorlar; onlarla birlikte tin'in kanatları üstünde uçmamız için kanımıza giriyorlar. Sürekli, gelecek
olayların yaklaştığını bildiriyorlar ve biz bilinmeyen korkusu içinde yaşadığımız için, onları çarmıha geriyoruz.
Şairlerde eylemin sıçrama yayları gizli. Diğer türler içinde en gelişmiş tip olan şair-ve burada "Şair" derken
düşün ve fantezi içinde yaşayan herkesi anlıyorum-diğer insanlarla eşit hamilelik süresine yükümlü değildir.
Hamileliğini doğumdan sonra da sürdürmek zorundadır. İçinde oturacağı dünya, bizimkiyle aynı değildir.
Bizimkiyle olan benzerliği açısından, bizim dünyamızın ancak, kro-magnon insanının dünyasına eş olduğu
söylenebilir. Şairin olayları tasavvuru, dört boyutlu bir dünyadan gelip, üç boyutlu bir ortamda yaşayan
bir insanınkine benzer. O bizim dünyamızdadır, fakat buraya ait değildir; başka bir yere bağlıdır.
Onun görevi bizi baştan çıkartmak, bizi sıkıştıran dünyayı dayanılmaz hale getirmektir. Ne varki ancak
üç boyutlu dünyalarını yaşayıp terk etmiş, onun olanaklarını denemiş olanlar bu çağrıya uyabilirler. HENRY MILLER

2011-01-04T03:58:00.000-08:00

Bir gün yolum düşerse eğer oralara
Eski günlerin hatırına değil
Sadece biraz çay, biraz söyleşi, birazda rakı, içeceğim!

***
Tam da, tam da bu vakit…

2010-12-31T05:43:00.000-08:00

2010-07-21T13:56:00.000-07:00

:(

2010-05-05T07:37:00.000-07:00

on gün daha geçti, sonra ben günleri unuttum- unutmak ben büyüdükçe o benim çocukluğum -o yoktu

,,,,

bilmemek bilmekten iyidir..düşünmeden yaşayalım
mâra
günü ve saatleri ne yapacaksın
senelerin bile ehemmiyeti yoktur
seni ne tanıdığım günleri hatırlarım
ne seneleri

2010-05-05T04:04:00.000-07:00

2010-05-05T02:24:00.000-07:00

Ardından yalnızca rüzgarı önüne alıp gitti desinler
Ardından yalnızca saçlarına militan mavisi tokalar..

2010-05-04T13:15:00.001-07:00

en az sen kadar ait değilim.ayaklarım yere hiç değmedi.arasıra heves ettim ama o ağaçtan hiç inmedim =)..senin bahçenede inmeyeceğim; kendi bahçeme de. benim için bütün bunlar düşman topraklarıdır. beni görmek istersen sen yukarı çıkarsın. ağaçlarda koca bir ordu kurar, yeryüzünü ve orada yaşayanları yola getiririz... cosimo.

2010-05-04T02:32:00.000-07:00

- Ölü olmanızı isterdim, dedi Chauvin.
- Bu iş oldu, dedi Desbarades.''

~ pisi ~ kedi ~ kahve ~ kitap ~

2010-04-13T05:35:00.001-07:00

2010-04-12T03:15:00.001-07:00

Bana benzemeyen öyküler anlatıyordum, bana benzemeyen erkekleri seviyordum, bana benzemeyen hırıltılarım vardı öperken ve bana benzemeyen yorgunluklara rastladığımda bir cümleyi yarısında bırakabiliyordum...içindeysen, anlayacaksın..

Sen sustuğunda, ateşböcekleri anlatıyor

2010-04-12T02:40:00.000-07:00

işte,ateşböcekleri de böyledir..
*kapımın önündeki kedileri seviyorum...*kediler de... özler mi?
yüzümdeki uykuyu alan bir sabah bu, burda olsan bir kaç fotoğraf karesinden bahsederdim sana bir yandan da kahve yaparken..bilsen, o kadar çok dondurmuşum ki seni o makinanın içinde, ışıkla birleştirmişim, sonra içimde renklendirmişim..öylesine kendimden bahsediyordum, hani senin çok mızmız dediğin suskunluklarımı perdene yansıtıp...sessizliğimi de dinlersin ya,işte,ateşböcekleri de böyledir..bugün de bilmediğim bir dil daha öğrendim senden, çıtırtıların arasında... ve uzun zamandır görmediğim yüzüne bir kaç satırın içinde rastladım.. henüz karşılaşmadık, henüz içtiğimiz iki çayın arasına bir hayat girmedi.. ve henüz öğreniyorum içindeki işaretlerin dilini...
sessizliğim bundan.
belki bu yüzden bugün öylesine anlatıyorum olanları...
ama yarın,ateşböcekleri gibi.. ferhat şeker

Cemal SÜREYA

2010-04-08T04:53:00.000-07:00

~~ŞARAP~~

Saat onikiden sonra,

Bütün içkiler

Şaraptır.

2010-04-01T13:20:00.000-07:00

'' tren ve adam ayrı yönlere doğru hareket ettiler.geceydi ve soğuktu..''

2010-04-01T13:17:00.000-07:00

’Güvenilir kaynaklara güvenmeme nedenim bir takım insanlara güvenilmez kaynak rolü yükleyip onlar incitmemek içindir.’’kara kedinin gölegesi

2010-03-29T07:34:00.000-07:00

"ne sevdiğin,hem beklediğin,ama üzüldüğün,hep bildiğin.ondan kaçmayı bıraktığında başlayacak sanrı.yalnızlık ağrısı o zaman saplanacak göğsüne.şimdi bir içki koy.unutmaya içelim bu gece."bilge karasu

2010-03-19T04:58:00.001-07:00

2010-03-15T07:56:00.001-07:00

frida.mp3

2010-03-14T10:19:00.001-07:00

16 - la llorona.mp3

Tragedyalar

2010-03-13T00:15:00.000-08:00

Biz bütün görme gücüyle görürdük sesimizi
Renksizdi
Ve nasıl kirliydi ki, her günkü kuşkulardan
Her türlü engellerden, aşklardan ve kurallardan
- Sesimizi duyuyor musunuz. Hayır!
- Sesimizi duyuyor musunuz. Evet!
Belki de bir cümleden: bütün işkencelere rağmen konuşmaz!
Diye harfler öyle öyle sarkardı

Biz bir de çok eski zamanlardan kalmış olurduk. Ve bir de
Sert içkiler içerdik - Bu tuhaf akşamları kim çizdi
Öyküsü tanrılardan ve açık denizlerden derlenen
Bu tuhaf akşamları kim çizdi
Güçlü bir soluk tarafından ve hırsla

Çok uzaklarda çok düşündüğümüz bir şey solar solar solardı.

2010-03-12T07:17:00.000-08:00

Gerçek bir acı duyduğumdan bile kuskum vardı.

2010-02-26T13:20:00.000-08:00

Düsünme! dedim kendi kendime, düsünme. Düsünmeyi bile bilmiyorsun. Önündeki ise devam et: Birbirine benzemeyen fotoğraflarını yapıstır yanyana, bir isi de sonuna kadar götür. Ölmezsin ya. Belki de ölürdüm. Belki de ölmemek için, hiçbir isin sonuna kadar gitmiyordum.

Böyle küçük çalısmaların üstüste eklenmesiyle doluyordu zaman. Ben de kelimeleri birbirine yapıstırarak yaratıyordum zamanı. (Bunu nerede okumustum acaba? Ne yapayım? Aklıma gelenlerin içinde hangilerini okumadığımı bulmak için her seyi okumaya girisemezdim ya.) Peki, nerede kalmıstım? Yarım bıraktığım islerin neresinde kalmıstım? Bunu da bilemez miydim? Bir liste yapmalıydım bunun için de. Aman yarabbi! Yapmam gereken ne kadar çok is vardı! İyi ki su mektubu almıstım.

içindeysen...

2010-02-23T04:15:00.000-08:00

"gölge gibi arar seni bir sağanakta, hani güneşi bulamıyormuş gibi.. sonra biliyordur bulutun arkasındaki yerini, mahzenlerini.. patikalarında karşına çıkar, kırmızı ışıkta durdurur, gelir dudaklarına kondurur..."

"...metal merdivenler.. küçük dalgalar.. sallantılı bir kaç dakika... Üşüdüysen koltukların arasındaki ince koridorda biraz yürü.. sonra kalorifer peteğini gördüğün bir koltuğun yanına park et kendini.. eldivenlerini hemen çıkarma.. hırıltılı motorun biraz hareket etmesini bekle.. sonra parmaklarını yavaşça peteklerin üzerindeki tırtıklı sıcaklığın üzerinde gezdir bir kaç dakika.. Boğazın ortalarında bir yere gelmiş olmalısın.. hırıltılı motor yavaşladı, birazdan koca bir yük gemisi içindeki yalnız miçolarla önünden geçecek... parmak uçların ısındıysa camın buğulu tenine hafifçe dokun, bir bakışlık bir ülke açılsın önünde ve sislerin arasında kibirini belli eden köprünün kendi dalgaların arasında ne kadar da küçük göründüğüne bak... içindeysen, sallanıyorsan ve parmak uçların hala sıcaksa karşı kıyıda seni bekleyen tebessümü daha fazla bekletme..."

Bana benzemeyen öyküler anlatıyordum, bana benzemeyen kadınları seviyordum, bana benzemeyen hırıltılarım vardı öperken ve bana benzemeyen yorgunluklara rastladığımda bir cümleyi yarısında bırakabiliyordum...

içindeysen, anlayacaksın..

gölge gibi arar bir sağanakta, hani içindeki oluktan düşemiyormuş yada yağdığında sadece kendini ıslatan bencil bir mevsim; rolüne ısınamamış herhangi bir oyuncunun seyircisiz tiradı gibi.. içindeysen, merakla bekleyeceksin aşağıdan yukarı doğru çıkan yazıları, karelerin arasında gezineceksin; hiçbir şüphe kendini sevdirmeyecek ve hiçbir ayna kelimelerindeki kırışıklıkları gizlemeyecek... siyah

Maldoror'un Şarkıları / Comte de Lautréamont

2010-02-19T07:29:00.000-08:00

aşamım boyunca, istisnasız hepsi de budalaca işler yapan dar omuzlu insanlar gördüm ve çoğu türdeşlerini şaşkına çevirip ruhları türlü şekilde baştan çıkarırlardı. Eylemlerine gerekçe olarak "ün"ü gösterirler. Onları görünce herkes gibi gülmek istedim ben de; ama böylesine tuhaf bir öykünme olanaksızdı benim için. Keskin ağızlı bir bıçak aldım, dudaklarımın birleştiği yerlerde etimde yaralar açtım. Amacıma ulaştığımı sandım bir an. Kendi elimle yara açtığım bu ağıza baktım aynada! Bir yanılgıydı! İki yaradan akan kan, gerçekten başkalarının gülüşü olup olmadığını anlamama engel oluyordu aslında. Ama, bir süre karşılaştırma yaptıktan sonra, gülüşümün insanların gülüşüne benzemediğini gördüm, yani gülmüyordum ben, gülüşüm yoktu benim. Çirkin suratlı, gözleri karanlık gözevlerine gömülmüş insanlar gördüm; kayanın sertliğini, dökme çeliğin katılığını, köpekbalığının kan dökücülüğünü, gençliğin küstahlığını, canilerin mantıksız öfkesini, ikiyüzlülerin ihanetlerini, en olağanüstü oyuncuları, rahiplerin kişilik gücünü ve dışardan bakınca en içe kapalı, dünyaların ve göklerin en soğuk yaratıklarını aşıp geride bırakmışlardı; ahlakçılar bitkin düşmüştü, yüreklerindekini görmeye, tanrının amansız öfkesini başlarına yağdırmaya çalışırken. Hepsini bir arada gördüm; kimi zaman, belki de bir cehennem cini tarafından kışkırtılmış, dondurucu bir sessizlikte gözlerine hem yakıcı hem kinli bir pişmanlık acısı sıvanmış durumda, annesine daha şimdiden başkaldıran bir çocuk benzeri en sıkı yumruklarını havaya kaldırdıklarını, bağırlarının gizlediği o alabildiğine adaletsiz ve dehşet yüklü, tutkulu ve düşman düşüncelerini ortaya çıkarma yürekliliğini gösteremediklerini ve bağışlayıcı tanrıyı merhametten kederlendirdiklerini gördüm;

İyi bir insan göster bana!.. Lütfun on katına çıkarsın doğal güçlerimi; çünkü, bu canavarı görünce şaşkınlıktan ölebilirim: Daha azı için bile ölünebilir.

Hayalet Oğuz / Tezer Özlü

2010-02-16T07:25:00.000-08:00

Oğuz, İstanbul da yaşadı. Oğuz bir dönemi yaşadı.
Yeryüzünde belki de hiç kimsenin yaşayamadığı gibi.
Tek bir sandalye sahibi olmadı.
Bir-iki giysisi temizleyicide durur, kirlenince yenilerini satın alır, iç çamaşır ve çoraplarını en yakın çöp tenekesine atardı.
Ev almadı, ev kiralamadı, eşya almadı, eşya tamir ettirmedi, belki de tek bir mobilya mağazasına girmedi. Pasaport almadı, karı almadı, karı boşamadı, kimseyi gebe bırakmadı, resmi dairelere girip çıkmadı.

Aynı evlerde yaşadık, aynı çevrelerde dolaştık. Aynı kitapları okuduk. O, özellikle yeni çıkan telif kitaplarını ilk günden edinirdi. Ya yazar ona vermiş, ya da Oğuz satın almıştı bile.

Okuyayım, sana bırakırım, derdi.

Ya da en ilginç, en olmayacak satır ve sayfaları bulur, yüksek sesle bana okur, kitabın özünü bir iki dakikada ortaya koyuverir, arkasından bir de şakasını yaptıktan sonra, kitabı bırakır giderdi.

Çoğunlukla da elinde bir İngilizce polisiye roman bulunurdu.
Türkçeye çeviri ve derleme olarak yüze yakın kitap kazandırmıştı.
Adını hiçbir zaman çevirmen, yazar, ozan, şunu yaptı, buna çalışıyor, bunu hazırlıyor... gibilerden kullanmadı.

Yazın çalışmalarında tam bir fabrika işçisiydi. Sığınabileceği bir köşede çalışır, çalışması bitmeden kazanacağı parayı çekmiş, bitirmiş, sayfalarca çeviri bedeli de borçlu kalmış olurdu.
Yüzlerce film senaryosu yazdı Yeşilçama. Bunların tümünün adını bile bilmez, filmleri de görmemiştir. Parasını alınca da dar paçalı bir blucin, bir kazak, bir montgomeri ya da mevsime göre yeni bir gömlek satın alırdı.

İyi bir yemek yer, ardından Kulis, Papirüs gibi barlara uğrar, barmenlere önceki içki borçlarını öder, yanındakilere içki ısmarlar, oracıkta rastgeldiği bir iki dostuna:

-Şu paramı saklayıver, sonra senden isterim, hepsini bitirmeyeyim, der, belki o gece Klüp 12de bir şişe viski açtırır, geceyi bir bar kadınının yanında, kadına dokunmadan sızarak geçirir, ertesi gün bir Bafra sigarası alacak parası kalmadan, gene Taksim-Beyoğlu çevresinde yaşamına başlardı.

Kurbağa bacağı, mantar turşusu gibi garip yiyecekler severdi. Beyoğluna gelen ilginç filmleri de ilk gören o olurdu.
Çok ender insanda rastlanan bir zekası vardı.
Ölmeden beş gün önce Bulvar kahvesinde oturuyorduk.

Oğuz: E.ye uğradım. Sen benden daha önce gebereceksin, çok seviniyorum dedi, diye gülerek anlattı. Hepimiz gülüştük. İnsanın, kendi ölümü üzerine, ölmeden dört gün önce şaka yapabilmesi üstün bir zekanın bile işi değil. Ölmeden dört gün önce, insanın hastaneye tıraşlı bir yüzle gitmesi için, Cağaloğlunda para araştırması inanılır gerçek değil.

İstiklal Caddesi kalabalıktı gene. Havasız ve pisti her zamanki gibi. Oğuz heyecanlı idi. Sanki önemli bir olay onu bekliyordu. Erken yatmak, bir an önce hastaneye gidip, yerine uzanmak istiyordu. Ama bu gidiş hastaneye, ölüme falan değil de, hiç çıkmadığı bir Avrupa yolculuğu, ya da sevdiği bir kadınla buluşacağı sabahı bekleyiş gibiydi.

-Senin de Celal Sılay için yazdığını okudum, dedi.
-Meraklanma, senin ölüm yazını da kaleme alıyorum, dedim.

Gülüştük.

Tünele doğru yürüyecekti. Otuz yıldır yaşadığı bu caddede son yürüyüşü olacaktı bu, yorgundu. Ağabeyimin evinde uyuyacaktı, yanında pek tanımadığı bir üniversiteli genç kalacaktı. Bu çocuk onu sabah Ada vapuruna bindirecekti. Ve Oğuz dört gün sonra akciğer kanserinden boğularak ölecekti. Kırk altı yaşında ve kırk altı kilo olarak.

Oğuz öldükten birkaç gün sonra şunları yazmaya çalışmıştım: Sevgili Oğuz İstanbul kentini bu Eylül ayı bıraktı. 3 Eylül 1928de doğdu. 17 Eylül 1975de öldü. 1.73 boyunda, 46 kilo idi. Şişli camisi avlusuna tabutunu dört kişi hafif bir çanta taşır gibi getirdi. O zaman tabutun içinde onun yattığına kuşkum kalmadı.

Oğuzun çok güzel, neredeyse kitap adı gibi Eğlentili Bir Gömme Töreni oldu. Mezarına sahip çıkacak bir hısmı bulunamadı. Yanına kimse gömülmesin, mezar cemaatın olmasın diye, tapusu Sinematek Derneği adına çıktı. Oğuzun çok güzel bir mezarı oldu. Üzerine açık leylek rengi kır çiçekleri diktik. Mezarlıklarda ekmek paralarını çıkaran çocuklar da bol su döktüler. Toprak canlandı. Güzel koktu. Çelenklerini üstüste yığdık. Çocuklar gene diri gonca gülleri suladı. Görevimiz bitmişti.

Otuz kadar yakın dostu Krepen Pasajındaki Neşe Meyhanesinde oturup, onun anısına yedik, rakı içtik, üstelik iştahla yedik. Akşamüstü aşuresi bile pişip geldi.

Beyoğlundan uzaklaşırken biraz sarhoş ama çok üzgündüm.

Oğuz yaşamının çeyrek yüzyılını elliye yakın dostunun evinde geçirdi. Oğuz aylarca da benimle kaldı. Onun konukluğu bir kelebek gibiydi. İnsana kendini hiç belli etmemeye çalışır, hiçbir özel isteği olmaz, ince ve sevimli bir sesle konuşur, eve gelirken çiçekler ve pasta getirir, bana Alman eğitiminden geçtiğim için, Mutti, derdi.

Yatma saati geldiğinde bir yere kıvrılıp uyuyuverir, sabah yanına erken saatte bile gelinse, hemen bir espri yapardı:

-Ne o, sahura mı kalktın?

Kimsenin görmesine olanak vermeden hemen giyiniverir, azalmış saçlarını özenle tarar, kolonya sürer, bir bardak çayını kendi koyup, Bafra sigarasına başlardı.

Oğuz, yanında kaldığı dostlarına aldığından çok daha fazlasını verdi. Dostluk, güleryüz gösterdi onlara. Akıllıca yapılmış şakaları ve bulunmaz kişiliğiyle öylesine yeri doldurulamaz bir insandı ki, onu tanımış, onunla birlikte günler, geceler geçirmiş olmayı, erişilebilecek mutlulukların en büyüklerinden sayıyorum.

Balıkpazarı meyhaneleri, Beyoğlu lokanta ve gece kulüpleri, kahveler, Nazmi, Kaptan ve ender olarak gittiği birkaç taşra kentinde geçen bu kısa yaşam, boyutlarına yeryüzünde herkesin erişemeyeceği bir yaşamdı.

Ölümünden altı ay kadar önce, yağışlı bir günde bana küçük bir valizini getirdi. Yıllardır hiç açılmamış. Afrika Handa, Bülent Oranda kalmış bir valiz içinden iki taş baskısı örtü çıktı. Yepyeni, onları bana verdi.

-Bunları bir kızla birlikte almıştık, dedi.

Kadının güzelini bilir, bu kadınlara annesi, arkadaşı ve aynı zamanda sevgilisiymiş gibi bakardı. Valizden ayrıca; yedi sekiz yıldır kullanılmamış bir diş fırçası, çoğu bitmiş bir İpana diş macunu, Yüksel Arslan ve Ömer Uluçla bir fotoğrafı, gene arkadaşlarıyla Bebekte lokantada bir fotoğrafı, film çalışması yaparken bir fotoğrafı, temiz iki beyaz cin pantolon, fayans üzerine basılmış antik bir oto resmi, kirli çorap ve kirli çamaşır, bir iki ozanın adına imzaladığı kitap, bir iki kolej kitaplığından alınma İngilizce ekonomi kitabı çıktı... hepsi bu, işe yararlarını bana verdi, gerisini attı.

Son olarak kaldığı ağabeyimin evinde, ölümünden sonra şunlar ilişti gözüme: Hastaneye getirmemizi istediği ve temizlettiği pantolonunun üzerinde Türkiye Cumhuriyeti 1960 Anayasası duruyordu. İngilizce bir polisiye romanını yarısına kadar okumuş, kaldığı yeri işaretlemişti, ağabeyimin telefon defterine en çok çalıştığı Yalçın Ofsetin telefon numarasını yazmıştı. Bunun dışında eski gocuğu, hiç yayımlanmamış bir iki şiiri, yazlık ayakkabıları ve şöyle bir not: daktilo otelde, gömlek temizleyiciden alınacak... Ayaspaşadan Levente... Leventten Ayaspaşaya... vb.

Yolları araç ve garip bir insan kalabalığının karşıdevrim gibi sardığı İstanbulu Katmanduya benzetiyor, son aylarında: Artık gerçekten yaşamak istemiyorum, hiç tadı yok, diyordu. Ama bunu söylerken soyut bir bunalımı dile getirmiyordu. Oğuz, bunalan bir insan değildi. Onun akıl ve mantığı bu tür gereksizlikleri çoktan aşmıştı. Hiçbir zaman,

-Sıkıldım, acıktım, uykusuzum, yorgunum, bile demedi.

Akciğer kanserine yakalandığını bilmedi, yakınmadı da,

-Solurken ciğerlerim acıyor, uyutmuyor beni, demekle yetindi.
-Çok hastayım, demedi. Doktorun terimini kullandı: Çok hastaymışım, dedi.

Her anlamda olumsuzlaşan İstanbulu artık istemiyordu ve ölümü de öylesine umursamıyordu ki... hani;

-Beyoğlunun tadı kalmadı, artık öteki dünyaya gidelim, der gibi. Ve ölmeden dört gece önce Degüstasyonun kapısı önünde karşılaştığımız Ali Poyrazoğlunun yanağından makas alıyor,

-Tatlıhayat kurbanları gene nereye? diye takılıyordu.

:(

....

2010-02-15T03:02:00.000-08:00

''Yazmasaydım unutup gidecektim belki, çoğunu... Oysa şimdi geviş getirip duruyorum. Şu 'aracı olmak', 'araç olmak', 'bir oyunun taşı, ya da taşları olmak'...
...İşin tümü bir oyun belki, ama bu oyundaki taşlardan biri, yalnız biri, ben, neyi oynadığımı bilmiyorum. Oyundaki yerimi bilmek şöyle dursun, birilerinin beni oynatıp oynatmadığını da kestiremiyorum.

Ölümden de kaygılandırıcı olan, dönülmez olan durum, bu muydu acaba?''

Daha sonra bunların da yetmediğini öğrenmişti...

Biz Burada Devrim Yapıyoruz Sinyorita

2010-02-07T11:29:00.000-08:00

Sen bir rota çizmiş olsan da kesinkes, yolun hep bir planı vardır senin hakkında. Yolları yolculuk, yola çıkanı yolcu yapan budur. Aldanmazsan, kapılmaz ve yanılmazsan varamazsın yolun gideceği yere. Yolculuğun gizi budur: Kaybetmezsen yolunu bulamazsın aslında.
Bir soru’n olmalı mutlaka. O soruyu sormalısın, kimsenin anlamadığı bir dilde konuşan ve hep aynı cümleyi tekrar eden bir derviş gibi döne döne aynı soruyu sormalısın. Cevap, başlangıçta tahmin ettiğinden ne kadar uzakta ise gerçeğe o kadar yakındır. Sarsılmamışsan, soru’nu kaybetmekten korkmuşsan, hiçbir yere gitmemişsindir aslında.
Düzenin bozulmalı. Evden çıkmak budur aslında. Yolculuk, bir düşmek ve kalkmak meselesidir. Eve yaralarla dönülmüyorsa hiç gidilmemiştir…
Sadece uzaklardan gelenler bilirler evlerinin kokusunu. Yollara, evlerimizi anlamak için çıkılır. Fakat yolda bulduğun cevaplar eve geldiğinde, yakalanmış kelebeğin renklerinin sönmesi gibi parça parça dağılır. Yola ait cümleler, yazıktır ki hep yolda kalır. Onlar, yolun cevaplarıdır. Döndüğünde anlatacağın hep biraz renksiz hikayedir. Cevaplar, suyun altında çok renkli görünen ama sudan çıkarıp kuruduğunda renkleri sönen çakıl taşları gibidir. Bu, sana böyle gelir. Oysa yeni çocukların yeni yollara çıkması için o çakıl taşlarını getirmek, sözün büyülü suyuyla yeniden ıslatmak, renklerini yeniden canlandırmak gerekir.
Göz doyar mı? Ne kadar görse, doyar? Bazı gözlerin ne görse öğüten bir bakışı vardır; doymaz kapanana kadar. Akıl kaç soruyu cevapladığında soru sormaz artık? Belki akıl, cevapladıkça çoğaltır soruları. Kaç yüz gördüğünde görmüş olursun bütün yüzleri? Kaç tanışma sona erdirir şaşırmayı? Göğüs ne zaman sonuna kadar dolmuş olur aldığı nefeslerden? Son nefesini verdiğinde mi?...
Bazısı insanların, durulmadan ölür. Kimisi yosun tutmaz hiç. Dünya ve insanlık, o insanların hayalleriyle iyileşir.

“ 30 + ”

2010-02-06T02:50:00.000-08:00

Sesimi duyabiliyorsan, seninde canın yandığındandır. Yaramı görebiliyorsan, aynı bıçak açtığındandır. Bu da geçer diyebiliyorsan,30’ unu aştığındandır. Oyundan çıkabilirsin, bırakıp gidebilirsin. Kaçarak saklanabilirsin, lakin… Biri yerini söyler, hayat bulur sobeler, başladığın yere dönebilirsin. Zaman zaman dalıp gidiyorsan,dün bugüne sarktığındandır. Bir tebessüm edebiliyorsan,bu gün yarına hatıradır. Buda geçer diyebiliyorsan, 30’ unu aştığındandır.

beyaz mantolu adam / oguz atay

2010-02-02T05:07:00.000-08:00

Herkesin Bir Hiç Kimsesi Vardır

2010-01-26T02:23:00.000-08:00

Siyah Hiçliğin ve Mülkiyetsizliğin Öyküleri - Uğur Özakıncı

2010-01-20T14:04:00.001-08:00

ben bu hikayeleri, yoksulluğun ve umutsuzluğun hayatıma yalın kılıç daldığı günlerde yazdım...

her şey ile hiçbir şey arasındaki farksızlığı anladığım, kendime sığındığım, aya bakmaktan korktuğum, zamanı unuttuğum, saçlarıma düğümler atıp dilimde kor demirler söndürdüğüm günlerde...

bu hikayeleri yazdığım günlerde kedim dişi bir kedi bulabileceğini, kuşum kafesini açık unuttuğumu, sevgilim bu kitapta hiç aşk hikayesi yazmadığımı sandığı için beni terk etti...

oysa kedim kısırlaştırıldığını, kuşum zaten hiç kafesi olmadığını, sevgilimse aşkın sadece yaşanabileceğini bilmiyordu...

senin iz sürmeyi sevdiğini düşünüyorum, bu yüzden bütün bir kitabın içene gizlediğim son hikayeyi bulabilmem için sana her hikayede küçük bir ipucu bıraktım. şimdi yıldızsız, haritasız, pusulasız ve rotasızsın...

gizli hikayeyi, öbür hikayellerdeki ipuçların birleştirerek yakaladığında, bunu sakın kimseye söyleme...

bu, seninle aramızda küçük bir sır olarak kalsın ( kaldı)

2010-01-18T14:17:00.000-08:00

"keşke her şey ikiye bölünebilse...

2010-01-03T13:04:00.000-08:00

insan ne denli derin düşünebiliyorsa, sevgisi o denli derindir. o denli doyumsuzdur. ve acısıda o denli büyük. yaşam acısı.
özlemlerim kalmadı. ben aslında sürekli özlüyor ve bir özlem durumunda yaşıyorum. bu yüzden özlemlerim yok.
acı içinde sevinç, gerilim ve rahatlık, insanlar arasında yalnızlık, ölüm özlemi içinde yaşam...
...ve bana ölümsüzlüklerin sonsuz acıları kaldı. ben, insan olma çabasının sürekli üstüne giden ben? artık beni benden alsınlar.

2009-12-30T05:17:00.000-08:00

"Düzen ve güven kadar ürkütücü bir şey yoktur.Hiçbir şey.Hiçbir korku... Aklını en acı olana,en derine,en sonsuza atmışsan korkma.
Ne sessizlikten, ne dolunaydan,ne ölümlülükten,ne ölümsüzlükten,ne seslerden,ne gün doğuşundan,ne gün batışından.Sakin ol.Öylece dur.Yaşamdan geç.Kentlerden geç.Sınırları aş.Gülüşlerden gec.
Anlamsız konuşmaları dinle,galerileri gez,kahvelerde otur

-artık hiçbir yerdesin." 
Tezer Özlü

tezer den

2009-12-26T15:34:00.000-08:00

"Düzen ve güven kadar ürkütücü bir şey yoktur.Hiçbir şey.Hiçbir korku... Aklını en acı olana,en derine,en sonsuza atmışsan korkma.Ne sessizlikten, ne dolunaydan,ne ölümlülükten,ne ölümsüzlükten,ne seslerden,ne gün doğuşundan,ne gün batışından.Sakin ol.Öylece dur.Yaşamdan geç.Kentlerden geç.Sınırları aş.Gülüşlerden gec.Anlamsız konuşmaları dinle,galerileri gez,kahvelerde otur -artık hiçbir yerdesin."

"Uzun caddelerde yaşamı o kitapta olduğu gibi yoğun yaşayıp yaşamadiğımı düşündüm.Aşkı,duyguları,özlemleri?Yoksa ben yaşanan tüm olayların bir gözlemcisi,dünyanın,duyguların,özlemlerin,ülkelerin,alışkanlıkların bir seyircisi miyim?Belki de gövdenin öldürücü acılarını gözlemci olarak taşımak daha kolay olurdu.Peki ama sevinçler ve istekleri ne yaptım? Duyguların derinliğinden bir gözlemci olarak kaçtım mı onların yarattığı akıntılarda Ben'im tümüyle yer almadı mı ve zaman dışı sessizliğimde yeterince içten değil miydim?"

2009-12-25T23:50:00.000-08:00

Bir gün oldu iki gün oldu
Ay oldu yıl oldu ümitlere
Ümutmuyor
Yazılıdır hepsi hikayede
Yok mu bir haber alan, yok mu gören
Bu mudur adetin bu mudur tören
Yaz ya da söyle bulamadım böyle
Neresi açık adresin neresi yören..?

....

2009-12-22T04:51:00.000-08:00

"ve bana geceler yetmiyor. günler yetmiyor. insan olmak yetmiyor. sözcükler, diller yetmiyor. bir an balkona çıkıyorum. güneşin berlin yapıları gerisinde nasıl batmaya uğraştığını görüyorum. insanlar arabalarını park ediyor. renkli, yeni arabalarını. park ediyorlar ya da hareket ediyorlar. yaşlandıkça insanlarla aramdaki uçurum büyüyor. arabalardaki, uçaklardaki, resmi dairelerdeki, otobüslerdeki, dükkanlardaki, caddelerdeki insanlarla aramdaki uçurum. eşyalarla da öyle.
yolculuklara dönüyorum. kentlerden sakladığım resimlere..duramam.." (t.özlü / yaşamın ucuna yolculuk)

2009-12-21T05:15:00.001-08:00

2009-12-18T14:57:00.000-08:00

"nasıl yaşadım on yıl bu evde? duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? ben ne yaptım; kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım, kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım. "hayatım, ciddiye alınmasını istediğim bir oyundu" "sahte olmaktansa yaşamamak iyidir." "bir silgi gibi tükendim ben. başkalarının yaptıklarını silmeye çalıştım : mürekkeple yazmışlar oysa ben, kurşunkalem silgisiydim. azaldığımla kaldım."

:)

2009-12-17T13:32:00.000-08:00

Uzun bir yol vardı, nehir boyunca
Derin yamaclardan daglara dogru
Bir cocuk bulutlara cıkardı
Gördüğü düşün kanadıyla
Saclarında bir yaz yağmuruydu
Ellerinde nergis kokusu

Dünya inan ki bildiğin gibi değil cocuk
Bir dümensiz sandal, belki oyuncak bir kayık
Leyla sensin, sevdiğin hayal değil cocuk
Eski bir sevdadır akıntıya karsı yolculuk

Geceydi ay vardi, bütün hayatımız
Uzak bir yıldızdan düşmüş gibiydi
Dilimde bir genclik sarkisiyla
Aradım eski hayalleri
Vakitsiz geçip giden trenlerde
Sevgili arkadaş yüzleri..

2009-12-14T07:31:00.000-08:00

♥

2009-11-27T13:25:00.000-08:00

ben bi hikaye anlattım sana, büyüdün. Kafamda bi hikaye.
Bilirsin bunu çok severdim. ikimize bi mutlu son yazdım sonra. O evde seninle birlikte oturduk. Sustuk. Yanımda durdun sessizce.
Burası sondu. Başka bi yaşamdı.,
Sadece biz vardık. Bana baktın, mavi ve telaşsız. Sustuk. Başka bi yaşamda başka bi mutlu son.

Biz bunu haketmiştik, hikayemiz orda bi yerde hep benimle duracak.

Biliyorum . Hiç kimse yok, olmayacak. Başkalarının çocuklarını, hayatlarını, bedenlerini ödünç alacaksın, gerivermek üzere. Ve hep yalnız kalacaksın...

Hiç!, hiçliğin adı

2009-11-27T13:23:00.000-08:00

Kapının arkasında ne var
Hiç!, hiçliğin adı
Kapının arkasında ne var
Kapının arkasında mı? tanrı
Kapının arkasında ne var, kapının
Bilmem ki ne var arkasında kapının
Kapının arkasında ne var
Bir bahçe, bir su kovası, içi boş
Kapının arkasında..
İncil
Kapının arkasında ne var
Bir tepe, boşaltılmış onun da içi
Kapının arkasında ne var
Bir duvar, tuğlasız, unutmuş dülger malasını
Kapının arkasında ne var
Havası kaçmış bir deniz yatağı
Kapının arkasında ne var
Bir çift kadın ayakkabısı, siyah
Kapının arkasında..
Sökülmüş bir laterna, kutusu kalmış
Kapının arkasında ne var
Kurumuş böcek kabuklan, suyu çekilmiş bir deniz
Kapının arkasında..
Bir kuru kafa
Kapının arkasında ne var
Kapının arkasında mı? hiç!.

palOmaaaarr...

2009-10-27T07:38:00.000-07:00

Sözgelimi, insan olgunluk çağında kendisi için önemli bir kitap okuyup, "Bunu okumadan, nasıl yaşayabilirdim," ya da "Gençliğimde okumamış olmam, ne yazık," diyebilir, işte bu söylenenlerin fazla bir anlamı yoktur, özellikle de ikincinin, çünkü o kitabı okuduğu andan başlayarak, o kişinin yaşamı, o kitabı okumuş bir kişinin yaşamı olur ve kitabı erken ya da geç okumuş olmak bir önem taşımaz, çünkü okumadan önceki yaşam da, şimdi bu okumanın belirlediği bir biçimi almıştır. Ölü olmayı öğrenmek isteyen biri için en zor adım budur: Öz yaşamının, tümüyle geçmişte, kapalı bir bütün olduğuna, artık hiçbir şey eklenemeyeceğine, ne de çeşitli öğeler arasındaki ilişkilere görünge değişikliği getirilebileceğine inanmak. Kuşkusuz, yaşamayı sürdürenler, yaşadıkları değişikliklere dayanarak, ölülerin yaşamına da değişiklikler getirebilirler, biçimi olmayana ya da bir başka biçimi olduğu izlenimini verene biçim verebilirler:

"Eğer zaman tükenecekse, anı anına anlatılabilir bu -diye düşünüyor Palomar- ve her an, anlatılınca, öylesine genleşiyor ki, sonu görülmez oluyor." Yaşamının her anını anlatmaya koyulmaya ve hepsini anlatmadıkça da ölü olmayı düşünmemeye karar veriyor. O anda, ölüyor.

2009-10-13T13:18:00.000-07:00

lanet olası bir dünya diyor kederli hayli çökmüş
adam son kadehi sek çekiyor of ulan diyor bu nasıl düzen
herşey olmaması gerektiği gibi. gözleri dalıyor uzaklara...
---
Bu oyuna kısa zamanda alıştım.

Arada tren istasyonuna uğrayarak tarifelere bakıyordum.

Bazen de telefonla soruyordum; ayrıca, trenin geleceği
gün de telefon ederek tehir olup olmadığını öğreniyordum.

Lokantada beklerken de, artık trenin geliş saatini bilmenin heyecanını, bütün karşılayıcılarla
birlikte yaşıyordum. Birkaç bekleyişten sonra daha cesur olmuştum. Elimi
hararetle sallıyor, bağırıyor, sesleniyordum. Beni, tanıdıklarından birine
benzetip, bana da el sallayanlar oldu: Bu kadar yolcu içinde, elbette birinin
ahbabına benzeyecektim. Böyle yanılmalar, benden başkalarının da başına
geldiği için vaziyetimde bir sahtelik olmuyordu. Ayrıca, tren gelinceye kadar
en az bir şişe içtiğim için, bu kadar teferruatı düşünerek endişelenecek kadar
ayık da olmuyordum. Trenin gelişiyle birlikte istasyonda birdenbire artan
hareketin seline kaptırıyordum kendimi. Gümrük memurlarıyla da artık ahbap
olduğum için, bana bazı imtiyazlar tanınıyordu. Öyle ya, benim kadar yolcu
karşılayan kimse yoktu. Fakat nedense ben, yakınlarımı perondan göremiyordum;

...

2009-09-24T14:56:00.000-07:00

Bu görüntüyü tasarlamaya çalışıyor, ama gerçeğe uymadığını da biliyor. O pazardaki satıcının yığınını, seri olarak dikilmiş bir terlik çığı besliyor dönemsel olarak. Yığının dibinde, hep tekeş bir çift terlik kalacak, ama satıcı elindeki malı satıp bitirmedikçe (ve belki de hiç bitiremeyecek ve ölümünden sonra da dükkan mallarıyla birlikte mirasçılarına ve mirasçılarının mirasçılarına geçecek), arayınca, yığının içinde birbirine uygun bir çift terlik bulunabilecek hep. Ancak, onun gibi dalgın bir alıcı hata yapabilecek, ama bu hatanın sonuçlarının, bu eski pazarın bir başka ziyaretçisini etkileyebilmesi için yüzyıllar geçebilecek. Dünya düzeninin bozulmasına ilişkin bir süreç tersinmezdir, ne var ki, uygulamada sınırsız yeni bakışım, karışım, birleşim olanakları içeren büyük sayıların tozu tarafından saklanabilir ve geciktirilebilir.

Peki, ya hatası eski bir yanlışlığı düzelttiyse? Dalgınlığı, düzensizlik değil de, düzen getirdiyse? "Belki de satıcı ne yaptığını çok iyi biliyordu -diye düşünüyor, Bay Palomar- bana bu tekeş terlikleri vererek, o pazarda kuşaktan kuşağa aktarılan terlik yığını içinde, yüzyıllardır gizlenen bir aykırılığı giderdin.

2009-09-18T02:33:00.000-07:00

toL-๑۩۞۩๑-• altını çizdiklerim..

2009-09-01T11:59:00.000-07:00

Ruhuma bir hayat yakıştıramadım.

Çok düşünüyor, düşünürken dalıp gidiyordum. Durmadan ne düşündüğümü soruyorlardı bana. Birilerini, bir şeyleri, bir yerleri diyordum, ama yetinmiyorlardı. Aç köpekler gibi soruyorlardı: Kimi, neyi, nereyi?

Ben de, onu diyordum. O'nu, O olanı. O kimdir diye soracak olduklarında, sizin ve benim tanımadığımız O, bir başka O, herkesin O'su diyordum. Gülüyorlardı tabii. Onların gözünde zararsız bir deliydim.

Her yaşın kendine göre bir güzelliği yoktu. Emin olduğun, farkında olduğun hiçbir yaşın güzelliği yoktu. Yaş öyle bir şey olacaktı ki, sen bilmeyecektin. Sana yaşını sorduklarında şaşıracaktın, şöyle bir durup hesaplamak zorunda kalacaktın. Yaş günü hediyesi verenlere ajan provokatör gözüyle bakacaktın. "Benim yıllarımı paketlemeyin ulaan, bırakın dağınık kalsın!" diye bağıracaktın.

.... devamını okuyorm :)

2009-08-26T13:55:00.000-07:00

Kedi oyunlarının hepsinin kuralları ve oynanış tarzları olmasına karşın, kediler oldukça münferit oyuncudurlar.Eğer bir kuralı izlemiyorlarsa, nedeni basittir, kural değişmiştir ve siz bir an önce yeni kuralı öğrenmelisiniz.

2009-08-24T07:15:00.000-07:00

sen kimsin?
yıllardır şarkılarıma sığmayan
sen kimsin bana sağır
çağırdıkça kaybolan
beni oyuncaksız bir çocuk gibi
kalbi kırık koyan
durulmuşken süt liman
yine yeni baştan

AYNA -

2009-08-15T04:09:00.000-07:00

En ucuza getirilmiş aşk Bedelini bir başkasının ödediği aşktır Böyle bir aşk da ucuzdur doğrusu. Beyaz bir Akdeniz evinin duvarında kanatlarını kaşır...ken Bir insanoğlunun ölümcül bir hareketle Elini kaldırdığı anda O ele yakalanmadan uçup kaçabile...n bir böcek Sinekler… 360 derece görüş açısına sahiptirler Yani biz insanoğlunun tabiriyle arkalarını da görürler Kıskanılacak bir durum olabilir Kim bilir.. Nasıl olurdu Dünya? Arkamızı da görebilseydik. Geri kalmış ülkelerde açlıktan ölmek üzere olan insanların Ağızlarının gözlerinin içinde görürüz onları Gelişmiş ülkelerin sefalet simgeleridir onlar Bir “Ne zaman bitecek bu sömürü?” sorusudur Onlar aklın her zaman işe yaramayabileceği gerçeğinin somutlaşmış örneğidir İnsanoğlu doğadaki en zeki canlı olsa da Bir sinek kadar kolaylaştıramadıktan sonra hayatını bu neye yarar ki Belki de bir sinek kadar mutlu olmak vardı mutluluk diye bir düşünce olmasaydı Eğer düşünceyse yaşam güçse ve soluksa Ve yokluğu ölümse düşüncecin Öyleyse ben mutlu bir sineğim İster yaşayayım ister öleyim…

ICERIKLER (II)

2009-08-14T02:48:00.000-07:00

KONUSUYORUZ DESEM KONUSMUYORUZ DA
      AYRI AYRI SEYLER DUSUNYORUZ USTELIK
      BIRBIRIMIZE BAKARAK
      NE SEVIYORUZ NE DE SEVMIYORUZ BIRBIRIMIZI
      NE VARIZ NE DE YOGUZ GERCEKTE
      IKI LAMBA GIBIYIZ, IKI AYRI YERINDEN
      AYDINLATAN ODAYI

      DEGILSEK DE YAKIN BIRBIRIMIZE
      UZAK TA SAYILMAYIZ BUSBUTUN
      GOKYUZUNDE IKI UCURTMA BASIBOS
      YANYANAYIZDIR SADECE.

      HER CICEK BIR COGULLUKTUR GUNUNE GORE
      YALNIZLIK COGULLUKTUR.
      SANIRIM BIR GIZ DE YOK BU BERABERLIKTE

                           EDIP CANSEVER

2009-08-10T14:06:00.000-07:00

ki bazı sözlerin anlamı
o sözlerin söylenişindedir..

2009-08-07T14:49:00.000-07:00

Salondaki büyük saati sattım
Saatin ölçebileceği
Herhangi bir zaman parçası yok
Gittiği yeri bilmeyen böcekler gibiyim
Bir oyuğa, oyulmuş bir yaşama
Ne gereği var ki saatin
Balkona çıkıyorum sürekli
Yollar yollar yollar katediyorum sanki böylece
Bir semtin ilk rengini alıyorum
Örneğin Ümraniye'de bir çay bahçesindeyim
Bazan
Anılardan anılara bir yol

2009-08-06T02:57:00.000-07:00

Yine bana bıraktın
En kanlı sahneleri
Sen yapmadığına göre
Ben işlemeliyim bu cinayeti
Yoksa ne öleceği var
Ne gömüleceği
Ama aslında o bir ölü
Kokusu beni sürekli rahatsız ediyor
Başım ağrıyor bazen
Bazen kalbime vuruyor

Kedi ölüsü var yatağımda
Uyuyamıyorum
Kokusu çok yoğun
Varlığı çok can sıkıcı
Öldüğünün farkında bile değil
Boğazında hala balık kılçığı

Kanını görmeden inanmayacak öldüğüne
ve itiraz edecek
gömmek istediğimde
Yani sen yapmadığına göreal
Ben işlemeliyim bu cinayeti . ..alıntı

Bademlerden Say Beni / Paul Celan

2009-08-03T05:30:00.000-07:00

say bademleri,
say acı olanı, uyanık tutanı say,
beni de onlara kat:

gözünü arardım hep, gözünü açtığında,
sana kimselerin bakmadığı bir anda,
örerdim ya o saklı, o gizli ipliği ben,
ki onun üzerinde tasarladığın çiy'in
testilere doğru kaydığı bir zamanda,
yüreğe varamamış öz bir sözle korunan.

ancak böyle varırdın adına, senin olan,
o şaşmaz adımlarla kendine yürüyerek,
savrulurdu çiçekler sanki bir çan kulesi
boşluğundaymışım gibi senin suskunluğunun.

ölmüş olan o şey senin koluna girer
ve işittiklerin de seninle birleşirdi,
üç olup giderdiniz geceyi katederek.

beni de acı yap, acı yap beni.
bademlerden say beni.

Çeviri: Ahmet Necdet - Gertrude Durusoy

2009-07-30T23:55:00.000-07:00

Kılavuz,
''Yazmasaydım unutup gidecektim belki, çoğunu... Oysa şimdi geviş getirip duruyorum. Şu 'aracı olmak', 'araç olmak', 'bir oyunun taşı, ya da taşları olmak'...
...İşin tümü bir oyun belki, ama bu oyundaki taşlardan biri, yalnız biri, ben, neyi oynadığımı bilmiyorum. Oyundaki yerimi bilmek şöyle dursun, birilerinin beni oynatıp oynatmadığını da kestiremiyorum.

Ölümden de kaygılandırıcı olan, dönülmez olan durum, bu muydu acaba?''

Daha sonra bunların da yetmediğini öğrenmişti..." bk

:) birrr sürüüüü pisiiii var kaşta :) ve mutlular

2009-07-25T14:46:00.000-07:00

orda kediler sırt üstü uyuyor :) nasıı mutlular ve güvende :)

biz kediler :) hiç usanmıyoruz..

2009-07-08T03:11:00.000-07:00

ve pisi

2009-07-04T04:19:00.000-07:00

BİTİŞ

2009-06-26T03:12:00.000-07:00

Ester'in söyledikleridir
Ve gelsin ve geçsin bütün sözlerim
Gelsin ve geçsin..

Ester'in söyledikleridir
İnsanların içinden
Kendim olup taşayım

Ester'in söyledikleridir
İnsanlara uzaklık vurma
Ama herkes ki kendisi olsun
Sonra herkes kendisi olsun
Bir gün herkes kendisi olsun

Ester'in söyledikleridir
Dünyada bakınıp durma
Bütün ol ve ayrı tut ki kendini
Zaten öyledir
Çünkü öyledir.

2009-06-26T03:01:00.000-07:00

MARGUERITE DURAS
Ölüm Hastalığı, 1982 tarihini taşıyan bir Duras metni: "Sevdiğini öldürecek gibi olma duygusunu, onu kendinize, yalnız kendinize saklama, bütün yasalara rağmen, bütün ahlaki baskılara rağmen onu alma, kaçırma isteğini duydunuz mu? Hiç bu isteği duydunuz mu? der.Hiçbir zaman, dersiniz."

2009-06-15T02:47:00.000-07:00

2009-06-10T05:59:00.000-07:00

2009-06-10T05:25:00.000-07:00

''bütün yalnızlıklarınızın ilencikorusun çoğulluklarınızıcinnet koyun erdemin adınımaskelerinizi kuşanıp yalanlarınızı çoğaltınhepiniz mezarısınız kendinizin...''
ZELDA n.m.

2009-06-09T05:44:00.000-07:00

dünyanın ölümünü gördüm, suyun, toprağın
en yakın dostlarımın birer birer
vakitsiz açan çiçeklerin, vakitli doğan çocukların
ölümünü gördüm, ama kimse
inandıramaz beni öldüğüne Senin

----
sanki bir adam hep yürürdü yollarda
evimin önünde ayağını silerdi paspasa
kapımı açardı gümüş bir anahtarla
sanki hep gelirdi, sevişirdik bazen

2009-06-06T13:01:00.001-07:00

2009-05-28T03:08:00.001-07:00

2009-05-24T10:13:00.000-07:00

......kaldı ki o evde yanıt verecek kimse yoktur ve telefon çalmayı sürdürmektedir; işte ozaman telefon sesinin kaçınılmaz bir biçimde uyandırdığı saçma mantık içinde şöyle düşünüyorm..

Belki de gercekten sanaydı..belki de komşu evde bunu bildiği için telefona bakmıyor..

BELKİDE ARAYAN YANLIŞ BİR NUMARAYI ARADIĞINI BİLİYOR..

ama seni bu ruh halinde tutmak için bunu özellikle yapıyor.

Sen "Alo" Demeden Önce

Seninle devrelerin sessizliğinde konuşuyorum. Seslerimiz, tel üzerinde karşılaşmayı sonunda başarırsa, hiçbir özelliği olmayan ve anlamca eksik sözler söyleyeceğimizi iyi biliyorum; ne söyleyecek bir şeyim olduğu için ne de senin bana söyleyecek bir şeyin olduğunu düşündüğüm için arıyorum seni....

2009-05-19T14:17:00.000-07:00

'' kimi zaman Yok olmak Hiç olmaktan iyidir.''

2009-05-18T03:01:00.001-07:00

kendi kafamızdan uydurduğumuz bir zaman içerisinde gördüğümüz kedi düşleridir.

yıllara .. pisi

2009-05-16T03:27:00.000-07:00

...

2009-05-16T03:21:00.000-07:00

Yirmi yaşım ile otuz yaşım arasında aklın bittiği yerleri ve çıldırmanın sınırlarını aradım. Çıldırmanın beni ne kadar ilgilendirdiğini bilmiyorum, bu yüzden onu kendi kafamda ve beynimde yaşamaya kalktım.Akıl ve çılgınlık arasındaki ufak, yıldırım hızına sahip atlayışı sözcüklerle nasıl anlatabilirim. Beyin, düşünce kendini özgürleştiriyor, fırlıyor, bir roket gibi evrene, boşluğa, [...]tezer ö.

Ne Kalır benden geriye, benden sonrası kalır - Asıl bu kalır.

2009-05-16T03:00:00.000-07:00

GİDEMEYİŞ

2009-05-14T03:09:00.000-07:00

Güz ve kış ve ilkbahar geçti
Yaz çarçabuk geçti
Hepsi tekrar tekrar geçtiler
Bu bana uzun geldi
Gün güne taşındı, yıl yıla
Gitmedim, gidemedim..edip

2009-05-05T02:57:00.000-07:00

Hiçlik üstüne
İlk savaş
son savaş
hiçliğe alışıyor İnsanlar
yavaş
yavaş...

G.E. Dündar

Sylvia Plath

2009-05-01T14:45:00.000-07:00

ölmek
bir sanattır, herşey gibi.
özellikle iyi yaparım.

bir ölürüm ki, cehennemden gelir gibi olurum.
bir ölürüm ki, adeta hakikaten olurum.
sanki gider gibi bir davete.

bunu yapmak çok kolay bir hücrede
ölmek ve kımıldamamak
ölüyü oynadığım tiyatroda sıranın gelmesi gibi

güneşli bir günde geri gel
aynı yere, aynı yüze, zalim
eğlenen çığrışlara:

2009-05-01T14:21:00.000-07:00

1 Eylül 1950-
'Ve bu defter Pavese'nin yanında bulundu bir akşamüstü. Midesine doldurduğu haplardan kurtaramadılar onu.Ben Italo Calvino son satırını yazmak istedim, bana söylediği bütün güzel şeyler için...
Ölüm bu olsa gerek, bir insanı özlemek.'

ben bütün bunların dışındayım.

2009-05-01T14:01:00.000-07:00

yaşamım boyunca içimi kemirttiniz.evlerinizle.okullarınızla.iş yerlerinizle.özel ya da resmi kuruluşlarınızla içimi kemirttiniz. ölmek istedim dirilttiniz.YAZI YAZMAK İSTEDİM AÇ KALIRSIN DEDİNİZ.aç kalmayı denedim serum verdiniz.DELİRDİM.Kafama elektrik verdiniz.ben bütün bunların dışındayım. tezer özlü..

Ölüm hastalığı..

2009-04-29T13:35:00.000-07:00

hiçbir zaman dersiniz..
Hiçbir zaman dönmeyecektir..

Gittiği gece bir barda hikayeyi anlatırsınız..
Önce anlatması olanaklıymış gibi anlatırsınız.
Sonra böyle bir şeyin olması olanaksızmış gibi yada
bunu sizin uydurmuş olmanız olanaklıymış gibi gülerek anlatırsınız.

bütün hikayeden sözcükler kalmıştır yalnızca.. neye yakalandığınızı söyleyen o
sözcükler:Ölüm hastalığı..

sonra vazgeçersiniz aramazsınız .. .. ne şehirde , ne gecede , nede gündüzde...

Böylece yine bu aşkı sizin için
Olabilecek tek şekliyle yaşaya bildiniz,
Başınıza gelmeden kaybederek..M. duras

Julio Cortazar -

2009-04-25T03:58:00.000-07:00

“Cortazar okumayanlar kara bir yazgıya mahkumdurlar. Onu okumamak ciddi, görünmez bir hastalıktır.” .

hayatın incelikli eylemlerini düşünün, kısacık bir an için de olsa
"bir kapı tokmağını çevirmek" gibi...
ya da sapsarı kokan bir kitabın sayfasını...
"küçük bir kaşığı iki parmağının arasında sıkmak ve metalin atışını, kaygıya düşüren uyarısını duymak" gibi...
ya da usulcacık kavranan kaşığın çay bardağı içinde inceden çınlayarak salınması...
yoksa bir kol saatini kurmak mı?
julio cortazar,

2009-04-22T16:24:00.000-07:00

............
Sabah. Yüzümü pudraladım___biraz___
Dudaklarımı belli belirsiz boyadım
Bu dünyada kimseler yokmuş gibi birşey oldum--kısa bir süre
Merdivenleri ağır ağır indim
İyi günler dedim kendi kendime
Karşılıklı iki boy aynasının arasından süzülüp geçtim.
O küçük meyhaneye girdim--- yokuşun sonundaki---- Eteğimi düzelttim, oturdum Saçlarımı arkaya ittim Bluzumun bir düğmesini açtım--- öyle--- Tezgahtaki ufacık bir lekeyi sildim ---Aramızdaki aşk Yaşıyor kendi kendine Diye düşündüm boş masalara bakarak---
Bir bardak bira istedim...
eDip CanSEver.

hayalet Oguz Hayalet pisi ...

2009-04-22T02:50:00.000-07:00

oğuz, istanbul’da yaşadı. oğuz bir dönemi yaşadı. yeryüzünde belki de hiç kimsenin yaşayamadığı gibi. tek bir sandalye sahibi olmadı. bir-iki giysisi temizleyicide durur, kirlenince yenilerini satın alır, iç çamaşır ve çoraplarını en yakın çöp tenekesine atardı. ev almadı, ev kiralamadı, eşya almadı, eşya tamir ettirmedi, belki de tek bir mobilya mağazasına girmedi. pasaport almadı, karı almadı, karı boşamadı, kimseyi gebe bırakmadı, resmi dairelere girip çıkmadı...tezer özlü

''Hiç kimseye ve hiç bir yere aiit olmamış, bu dünyanın belki de tek gerçek yalnızıdır.''

2009-04-19T01:28:00.000-07:00

Sen ve ben
hayata hep yaban kalacağız.
Birimiz diğerine
ve her birimiz kendisine.
Senin konuşacağın
ve benim seni dinleyeceğim güne değin.
Sesini sesim sanarak.
Ve karşında durduğum güne değin.
Bir aynanın karşısında duruyormuşcasına. Halil Cibran..

2009-04-19T01:16:00.000-07:00

Uyandım.Demin.Beyaz ve
Gün saçaklı perdelerimi açtım.Günaydın
Merdivenleri indim
Ağır ağır indim,düşümdeki kendimi
Geride bırakarak
Dünyada herles uyuyor gibi birşey oldum
Sanki bir yaz dinlencesinde sıcak bir öğle vakti
Gibi birşey oldum
Salona girdim kimseler yoktu
İki boy aynası arasında bir süre durdum
Önüme arkama baktım -- bakmamın gölgesiydim ben--
Kapıyı
İterek açtım.Günaydın...

( resim hayatın ortasında blogundan çalıntıdır.)

2009-04-11T14:35:00.000-07:00

İlk girişimde fark ediyorum.
Gözüm duvardaki saatlere takılıyor gereğinden fazla diyorum içimden bir bar için.
Sonra bir kaçının çalışmağını görüyorum. Hasta görünüşlü olduğundan yaşlı uzun saçlı barmene durmuş diyorum gülümsüyor durdu diyor..böylesi iyi
Bir masaya oturuyoruz sağ tarafta büyükçe bir ayna kalabalık sigara dumanı loş bir mekan ..
Bir sus geliyor. Susuyorum .bakıyorum etrafıma insanların yüzlerine bir anda sesli düşünüyorum aynı aynı onun anlattığı gibi.
Kahkahalar arasında masa susuyor. Yüzüme bakıyorlar .
Kitaptaki gibi diyorum.bir kış gecesi eğer bir yolcu…..kimse anlamıyor.
Yine aynaya yansıyor tüm Gerçek yüzler ve oyunlar ..
‘’YILLARDAN BERİ KENDİ HAYATIMA VE AĞZIMA YAPIŞAN HİÇLİK TADININ ONDAN BULAŞTIGINI DÜŞÜNÜYORUM . VE BENİ ONUNLA TANIŞTIRTIGI İÇİN ONA MİNNETDARIM ..

PİSİ

bir kış gecesi eğer bir yolcu - calvino

2009-04-10T14:37:00.000-07:00

Büfe ile telefon kabini arasında gidip gelen adam benim. yada :
o adamın adı ''ben '' ve ona ilişkin başka bir bilgiye sahip değilsin,
aynen bu istasyonun adının sadece '' istasyon'' olması ....

Saate bakmanın bir yararı yok.Beni karşılamaya gelen biri olduysa bile çoktan çekip gitmiştir..olmamış olması gereken birşeyin öncesindeki ana döneceğiz diye saatleri ve takvimleri geri döndürme takıntısına kafa yormanın manası yok..

Hala birilerinin gelip beni sorması olasılığı olduğu için buradan ayrılmam pek temkinli bir davranış olmaz.
ne varki bu koca bavulla başka insanlara görünmemde pek akıllıca değil...

İşte ben şimdi, ne burada ne başka bir yerde olmayı deneyimliyorrum.
bu insanların hiç biri benim zihnimden gecen düşüncelerle meşkul değil...

VE BEN BAR AYNASININ BU YÜZ HATLARININ DERİNLEŞMESİNE, SARKMASINA İFADELERİNİN AKŞAMDAN AKŞAMA ÇÖKMESİNE YADA ŞİŞMESİNE TANIKLIK ETTİĞİNİ ANLIYORUM.

2009-04-10T06:52:00.000-07:00

2009-04-06T14:11:00.000-07:00

Calvino, Palomar'ı 2 cümleyle özetliyor: Bir adam, adım adım, bilgeliğe ulaşmak için yürüyüşe çıkıyor. Hala varamadı...

2009-04-05T13:36:00.000-07:00

Zihnindeki bütün düşünceleri kov gitsin. Seni çevreleyen dünya bırak belirsizlik içinde yok oluversin"

...

2009-04-04T13:59:00.001-07:00

Niye ölmemeli öyleyse
Yaşamak mutlu bir devinimse.
Ölüsünü bekliyor Ruhi Bey
Bir yanda Ruhi Bey bir yanda ölü
Ve görmemek ister gibi ölüyü
Oturmuş bir iskemleye.
Ben ki bir ölüyü beklemekle geçirdim geceyi
Bir ölüyü ve ölünün bütün inceliklerini.
Çelenklerimizle geldik, yoktunuz
Ara sokaklarda, pasajlarda aradık, yoktunuz
Meyhanelere baktık, otellere sorduk, yoktunuz
Nerdesiniz, Ruhi Bey? e.c.

2009-04-01T03:05:00.001-07:00

Ey, öyleydi o!
kedilik kafesinde yaşardı
kötülük denli gerçekti
dünyaya karşı güler, gülerdi.
pembe sevgili
deliliğin oyuncak odasındaydı.
sanat denli kurmaca gözyaşlarıyla
ağlar, ağlar dünyaya karşı. N.M....

Neden Bilmem - siyah siyabend

2009-03-31T03:53:00.000-07:00

http://www.siyasiyabend.com/

Neden bilmem,bize derman olması gerekenlerin bizden kaçması
Neden bilmem, zor bu dünya, yaşamakla uğraşmak
Neden bilmem,dostumuzun seyrimizden tatmaması
Neden bilmem,yüreklerimizi bir iğnenin iplikten geçişi gibi saran bu sevdalar

2009-03-26T10:44:00.001-07:00

Ben gelecekten korka korka dönen bir mutluyum
Dünyanın bu küçük sesini işit
Bak,bir dalı,bir örtüyü,bir denizi tutan ellerime
Nanelerden,ıtırlardan,ıhlamurdan gelen
Anlayamadığım sevgililik Var ya
Yani uzaktan yüzünü bile seçemediğin birinin
Adı en sevdiğin şairin adıyken

...

2009-03-26T03:57:00.000-07:00

"...en kalıcı sırlar.."

diye başlıyor yazmaya

"en kalıcı sırlar bile, zamanı gelince düşer aynalardan.

nasıl ki ben yanlışlıkla düşmüşsem,

ait olmadığım bu hayata,

ait olmadığım bir uçuruumun kenarından"Dan...